อุปกรณ์โรงกลั่นวอดก้า

 การกลั่นเพียงครั้งเดียวเกี่ยวข้องกับการให้ความร้อนของเหลวจนกระทั่งระเหย จากนั้นทำให้ไอระเหยกลับกลายเป็นของเหลว ในระหว่างกระบวนการนี้ สิ่งเจือปนในของเหลวจะถูกกำจัดหรือแยกออกจากแอลกอฮอล์บริสุทธิ์

 ในการผลิตวอดก้า การกลั่นครั้งแรกมักกระทำในภาชนะขนาดใหญ่หรือที่เรียกว่าหม้อ การกลั่นครั้งแรกนี้จะทำให้เกิด "ไวน์ต่ำ" ซึ่งเป็นของเหลวที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์และสารประกอบอื่นๆ โรงกลั่นเรียกสิ่งนี้ว่า "การปอก" เนื่องจากเป็นขั้นตอนในการขจัดสิ่งเจือปนจำนวนมาก

 จากนั้นจึงกลั่นไวน์ต่ำอีกครั้ง โดยมักจะอยู่ในแนวคอลัมน์ เพื่อให้ได้สุราที่บริสุทธิ์และเป็นกลางมากขึ้น การกลั่นครั้งที่สองนี้บางครั้งเรียกว่า "การแก้ไข"

 หากผู้ผลิตใช้มันฝรั่ง ข้าวโพด หรือข้าวสาลีในการผลิตวอดก้า พวกเขาจะผลิตอะซิโตน (น้ำยาล้างเล็บ) เมทิลแอลกอฮอล์ น้ำมันฟอร์มาลดีไฮด์ฟิวเซล และเอสเทอร์ในระดับสูง น้ำอ้อยออร์แกนิกเป็นซูโครสจากธรรมชาติที่เรียบง่าย และไม่ผลิตสารประกอบที่เป็นอันตรายและมีรสเหม็นเหล่านี้ มันเป็นวิทยาศาสตร์พื้นฐานและเป็นผลิตภัณฑ์ที่เหนือกว่า

 วอดก้าเป็นเครื่องดื่มกลั่นที่สามารถผลิตจากแป้งหรือวัสดุทางการเกษตรที่สามารถหมักได้ซึ่งมีน้ำตาลสูง วอดก้าแบบดั้งเดิมมักทำจากมันฝรั่ง ในปัจจุบันวอดก้าส่วนใหญ่ผลิตจากธัญพืช เช่น ข้าวฟ่าง ข้าวโพด ข้าวไรย์ หรือข้าวสาลีและกากน้ำตาล

 เนื่องจากกระบวนการกลั่น วอดก้าจึงมีรสชาติเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย แต่อาจมีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับวิธีการและส่วนผสมต่างๆ ที่ใช้ ส่งผลให้ได้รสชาติและเนื้อสัมผัสที่หลากหลาย

 การผลิตวอดก้าในรูปแบบแรกสุดเกิดขึ้นตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 โดยส่วนใหญ่อยู่ในโปแลนด์และรัสเซีย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของวอดก้าสมัยใหม่ ในตอนแรกใช้เป็นยารักษาโรค วอดก้าเป็นเครื่องดื่มที่ได้รับความนิยมอย่างช้าๆ และด้วยความก้าวหน้าในการกลั่นและการจัดจำหน่าย ในที่สุดมันก็เข้าถึงตลาดมวลชน และกลายเป็นเครื่องดื่มประจำชาติที่ได้รับเลือกในทั้งสองประเทศ

 ยีสต์– เป็นส่วนประกอบสำคัญสำหรับกระบวนการหมัก ในอดีตผู้กลั่นจะต้องอาศัยยีสต์ธรรมชาติในอากาศในการหมัก แต่ปัจจุบันมักใช้ยีสต์กลั่นหรือยีสต์ที่เตรียมในเชิงพาณิชย์

 สารปรุงแต่งรส– นิยมใช้เมื่อสิ้นสุดกระบวนการผลิตเพื่อเพิ่มลักษณะเฉพาะต่างๆ รสชาติที่ได้รับความนิยมมากที่สุดมีตั้งแต่สมุนไพรและหญ้า ไปจนถึงเครื่องเทศและผลไม้ เช่น พริกแดง ขิง วานิลลา ช็อคโกแลต อบเชย และหญ้าไบซัน เป็นต้น น้ำผึ้งปริมาณเล็กน้อยสามารถเติมเพื่อเพิ่มความหนืดหรือสัมผัสปากของวอดก้าได้ และเพื่อลดการโจมตีของเอทานอลแอลกอฮอล์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวอดก้าตะวันตกที่กลมกล่อมมากขึ้น

 หลังจากการกลั่น ของเหลวควรมีแอลกอฮอล์อยู่ระหว่าง 95-100% (ตามกฎหมายแล้ว วอดก้าส่วนใหญ่ต้องกลั่นให้มีความเข้มข้นอย่างน้อย 96% ABV หรือในสหรัฐอเมริกา 95% ABV) เมื่อกลั่นสุราขั้นสุดท้ายแล้ว ผู้กลั่นบางรายเลือกที่จะใช้ถ่านกัมมันต์เพื่อขจัดสิ่งเจือปนที่เหลืออยู่

 จากนั้นจะต้องเติมน้ำเพื่อทำให้แอลกอฮอล์อ่อนลงจนถึงค่า ABV 40% ที่ได้มาตรฐาน (แม้ว่าจะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศก็ตาม) - ณ จุดนี้เองที่เครื่องกลั่นสามารถเพิ่มสารปรุงแต่งรสชาติได้ คุณสามารถเพิ่มรสชาติได้โดยการหมักส่วนผสมในวอดก้าหรือโดยการผสมในสุราผลไม้กลั่น คุณสามารถใช้สารสกัดที่มีราคาถูกกว่าได้ เช่นเดียวกับการผลิตจิน แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะได้กลิ่นและรสชาติสังเคราะห์และจางหายไปอย่างรวดเร็วในแก้วก็ตาม

 วอดก้าไม่มีกระบวนการบ่มซึ่งต่างจากไวน์หรือวิสกี้ จึงสามารถบรรจุขวดและขายได้ทันที สามารถบรรจุด้วยเครื่องจักรได้สูงสุด 400 ขวดต่อนาทีในโรงกลั่นอัตโนมัติบางแห่ง